Ινδία – Νεπάλ Οδοιπορικό

Ξεκινήσαμε 22/07/2000 11.30 το πρωί για το μεγάλο βήμα. Το σχέδιο είναι σε τέσσερεις εβδομάδες να επισκεφτούμε κεντρική και βόρεια Ινδία καθώς και το μεγαλύτερο κομμάτι του Νεπάλ. Πρώτο μακρινό ταξείδι μόνοι μας χωρίς πράκτορες με μόνους οδηγούς τα βιβλία μας και τις σημειώσεις μας.

15.00 αφήνουμε την Αθήνα με τα φτερά της Gulf Air. Το ταξείδι είναι γεμάτο στάσεις. Πρώτη στάση Bahrain. Αυτή την φορά είδαμε μόνο τα duty Free, στο γυρισμό όμως θα τα δούμε όλα πολύ καλά. Επόμενη στάση Muscat. Εκεί πρωτοσυνάντησα την χαμηλή βρύση μέσα στην τουαλέτα. Λίγες ώρες αναμονή και δρόμο για Δελχί.

Πατήσαμε το πόδι μας στην Ινδία. Περιγραφή συναισθημάτων αδύνατη. Μια εγρήγορση μας έχει πιάσει για να βρούμε τα εισιτήρια για Νεπάλ που πετάμε σε δύο ώρες.

Μου κάνει μεγάλη εντύπωση που περιμένοντας τις αποσκευές μας οι περισσότερες βαλίτσες των ντόπιων ήταν τυλιγμένες με ότι μπορείς να φανταστείς μάλλον για προστασία με κουβέρτες, σκοινιά, οτιδήποτε. Το μυστήριο σταμάτησε να με απασχολεί όταν η κορδέλα των αποσκευών σταμάτησε που σήμαινε το τέλος των αποσκευών και εμάς τα δύο ζευγάρια να κοιτάμε τους μισούς μας σάκους. Τα μισά πράγματα δεν είχαν φτάσει στον προορισμό τους!

Το τζιπάκι μας περίμενε για να μας μεταφέρει στο τουριστικό γραφείο όπου θα παίρναμε τα εισιτήρια και θα κλείναμε και το υπόλοιπο ταξείδι. Μετά από μια ώρα και αφού είχαμε γλυτώσει τον τράκο με αγελάδες, πεζούς, ποδήλατα φτάσαμε στο σκοτεινό αεροδρόμιο.

Μετά από λίγες ώρες πετάμε πάνω από μια καταπράσινη περιοχή και προσγειωνόμαστε στην πρωτεύουσα του Νεπάλ το Κατμαντού. Βγαίνοντας από το αεροδρόμιο μας περικυκλώνουν δεκάδες ταξιτζήδες οπού διαλέγοντας έναν με 100R μας μεταφέρουν στο κέντρο για να βρούμε ξενοδοχείο. Ένα άθλιο δωμάτιο των 4$ θα ήταν ο χώρος για τις επόμενες μέρες στο Durdan square. Η πρώτη ερώτηση ‘όλων ήταν ίδια «που ήρθαμε ρε παιδιά;» Μικρά σπιτάκια, μαγαζάκια, ποδήλατα, αγελάδες, πλανόδιοι παντού,  οι κόρνες να σε χτυπάνε στο τύμπανο. Ο καιρός ζεστός, τα σύννεφα  παίζουν ένα συνεχόμενο κρυφτό με τον ήλιο όπου το βράδυ μετατρέπονται σε δυνατές καταιγίδες.

Το επόμενη μέρα με 20$ επισκεφτήκαμε Monkey Temple, Patan, Durban, Royal palace, Golden Temple Kumbeshanmar Mahabuddha. Οι στούπες είναι πραγματικά εντυπωσιακές. Το σημαντικότερο το είδαμε στο Pashupatinath ένας μυστηριακός χώρος δίπλα στο ποτάμι όπου γίνονται καύσεις νεκρών. Μοναδικό.

Θυσίες ζώων και το επόμενο πρωινό στο Dakshakall. Το μεσημεράκι φτάσαμε Baktapur όπου πραγματικά ο χώρος ήταν περιποιημένος και μαγευτικός. Δεν σταματάγαμε να φωτογραφίζουμε για να αιχμαλωτίσουμε όσες περισσότερες στιγμές μπορούσαμε. Επόμενη στάση Nagarkot. Είμαστε τόσο ψηλά που απέναντι μας βλέπουμε τα Ιμαλάϊα και το Έβερεστ. Καθίσαμε να τα παρατηρήσουμε. Επιστροφή και ξεκούραση για το πρωινό ξύπνημα.

06.30 ήμασταν μέσα σε ένα γεμάτο τοπικό λεωφορείο με προορισμό το Chitwan. Στην μέση της διαδρομής σταματήσαμε για να κάνουμε αρκετές ώρες rafting μέσα στο καφέ ποτάμι. Ορμητικά νερά, θέα καταπληκτική, εναέριες γέφυρες με τους ντόπιους να περνούν, καταρράκτες και συμπλέγματα ποταμιών. Τέλος της διαδρομής και αρχή νέας. Το μεταφορικό μέσο που είχαμε κλείσει για να μας παραλάβει μετά το rafting δεν έφτασε ποτέ. Καταλήξαμε στην καρότσα ενός φορτηγού που μόλις είχε μεταφέρει αλεύρι! Μετά από πολλές στάσεις για να παραλάβουμε κόσμο από το δρόμο φτάσαμε στην πόλη. Από εκεί σε ένα τρίκυκλο δεκαπέντε άτομα με τα πράγματα τους φτάσανε στην πόρτα του Chitwan National Park. Μεταφερθήκαμε σε ένα τζιπάκι για να φτάσουμε στα bungalows  που είχαμε ενοικιάσει. Το βράδυ βόλτες στο χωριό και χορούς από τα παραδοσιακά συγκροτήματα.

Το πρωινό μας βρίσκει πάνω σε ελέφαντες να προσπαθούμε να μαζέψουμε τους πισινούς μας από το ταρακούνημα. Τρεις ώρες πάνω στον ελέφαντα δεν είναι και άνετα. Όμως άξιζε μπροστά σε αυτά που είδαμε. Είχαμε μπει ήδη μέσα στην ζούγκλα και αρχίσαμε να θαυμάζουμε τους ρινόκερους. Πτηνά, ζώα φυτά όλα ένα σύμπλεγμα. Πραγματικά ζούγκλα. Το απόγευμα φτάσαμε με βοιδοάμαξα στο κέντρο αναπαραγωγής ελεφάντων. Το μικρούλικα είναι τέλεια. Αφου ξαναπεράσαμε όρθιοι πάνω στο κανό το ποτάμι για δεύτερη φορά επιστρέψαμε για πομαντικό δείπνο με κεριά. (ηλεκτρισμός τι είναι αυτό;).

Όλο το πρωινό το ξοδέψαμε για να επιστρέψουμε στο Κατμαντού μέσα από τους οριζόνες και τις επικίνδυνες στροφές. Τελευταίες εικόνες από το Νεπάλ και μια λύπη που τα αφήνουμε όλα αυτά πίσω.

Πρωί πρωί πετάγαμε για Varanasi. Η ιερή τους πόλη. Ο Γάγγης περνάει δίπλα της. Φτάσαμε μεσημεράκι αλλά η συννεφιά και το ψιλοβρόχι σε συνδυασμό με τα στενά δρομάκια τις λάσπες, τις αγελάδες θύμιζε βράδυ. Αφού κάναμε πολλά ζικ ζακ λόγω της πλημμύρας από τον ποταμό και αρκετούς οδηγούς φτάσαμε στο ξενοδοχείο που ήταν χτισμένο πάνω στον Γάγγη. Η θέα από την βεράντα ήταν απερίγραπτη. Το απόγευμα βρεθήκαμε σε μια τελετή για να χαμηλώσουν τα νερά του ποταμού. Δίπλα στο ποτάμι υπάρχουν πολλά κτίρια που είναι διαμορφωμένα για καύσεις. Καύσεις νεκρών και δωμάτια ετοιμοθάνατων. Οι φωτιές φωτίζουν τους χώρους μέχρι αργά το βράδυ. Μυρουδιές και εικόνες μοναδικές. Επιστροφή αργά την νύχτα στο ξενοδοχείο με τις μαϊμούδες. Χαράματα επιβιβαστήκαμε σε μικρή βάρκα για να ανέβουμε τον Γάγγη και να δούμε την πρωινή ζωή. Τρομακτικό. Ο Γάγγης κατέβαζε ζώα και ανθρώπινα σώματα. Δίπλα σε αυτά ο κόσμος πλένεται και καθαρίζεται! Από το ένα τρομακτικό στο άλλο. Εργαστήρια μεταξιού. Χαμόσπιτα με μικρά παιδιά στο χώμα να υφαίνουν όλη την μέρα στον αργαλειό!

Φτάσαμε στο αεροδρόμιο για να πάρουμε την πτήση μας για Agra. Η πτήση είχε ακυρωθεί και έτσι πετάξαμε για Δελχί. Εκεί μας περίμενε ένα ambassador αυτοκίνητο για να μας μεταφέρει μετά από 5 ώρες, ένα μικρό ατύχημα και πολλές ευκαιρίες τρακαρίσματος μέσα στο σκοτάδι και την βροχή στην Άγρα.

Πρωί πρωί μας ειδοποιήσανε να παραλάβουμε τις χαμένες μας βαλίτσες. Πανηγύρι! Επιτέλους θα φορέσουμε τα ρούχα μας και δεν θα δανειζόμαστε ανά μεταξύ μας. Μεσημεριανή βόλτα στο πανέμορφο παλάτι Fatehpur Sikri και στην συνέχεια για Agra Fort. Τα εργαστήρια με τα μάρμαρα και τα αναμνηστικά πολλά. Χαράματα ξεκινήσαμε για Taj Mahal. Ακριβό εισιτήριο αλλά μένεις έκθαμβος από το κτίριο. Μαρμάρινο λευκό εντυπωσιακό τριγυρισμένο από κήπους και ποτάμι.

Συνεχίζουμε την διαδρομή για Jaipur. Παραλαβαίνουμε να  επισκεφτούμε και το Παλάτι. Το βράδυ ξεκούραστο με βόλτες και αγορές. Η μέρα ξεκινά με Tiger Fort και στη συνέχεια μας βρίσκει πάνω σε ελέφαντες να ανέβουμε στο Amber Fort. Όσα παλάτια και να βλέπουμε δεν βαριόμαστε. Το κάθε ένα έχει το δικό του χαρακτήρα. Φαγητό και πορεία για Δελχί. Κανονίζουμε εβδομαδιαία περιοδεία στο Κασμίρ.

Ο ήλιος δεν έχει ανατείλει και εμείς είμαστε στριμωγμένοι σε ένα τζιπάκι ΤΑΤΑ. Αρχίζουμε και ανεβαίνουμε προς τα βόρεια. Έκπληκτη βλέπουμε όλοι να κατεβαίνουν και μόνο εμείς να ανεβαίνουμε. Τα νέα είναι άσχημα. Τρεις επιθέσεις σε ινδουιστικούς ναούς από Πακιστανούς σκότωσαν 105 Ινδούς. Η περιοχή έχει αποκλειστεί. Εμείς αποφασίζουμε να συνεχίσουμε. Λίγο αργότερα βρισκόμασταν περιτριγυρισμένοι από 200 ντόπιους να έχουν κολλήσει τα πρόσωπα τους στα παράθυρα και να μας κοιτάνε. Ο οδηγός του τζιπ μας χτύπησε έναν πεζό και είχαν μαζευτεί όλοι τριγύρω. Η αστυνομία καταφθάνει και ευτυχώς ο πεζός σηκώνετε. Με τον πεζό, τον αστυνόμο και εμάς μέσα φεύγουμε για το νοσοκομείο. Ευτυχώς όλα καλά με το ανάλογο λάδωμα. Το τζιπ μόλις που κινείται. Προσπαθούμε να μπούμε στην Jammu αλλά η πόλη είναι αποκλεισμένη από τον στρατό. Αναγκαστικά αλλάζουμε διαδρομή και αργά το βράδυ φτάνουμε στο Katran. Νωρίς το πρωί ξαμοληθήκαμε για πληροφορίες. Όλοι ήταν αρνητικοί στο να συνεχίσουμε. Τελικά αποφασίσουμε να γυρίσουμε πίσω. Διανυκτέρευση στην Phathankot ύστερα από μια τρελή νυχτερινή διαδρομή. Είναι πολύ δύσκολο το οδήγημα στην Ινδία. Το βράδυ όμως τα πράγματα είναι απερίγραπτα. Οδηγείς κατά προσέγγιση.

Το μεσημέρι βρισκόμαστε στο Δελχί και απαιτούμε τα λεφτά μας. Υστερα από αρκετές φωνές παίρνουμε το χρήμα και σχεδιάζουμε να φύγουμε αεροπορικώς. Τα πάντα είναι γεμάτα. Οι επόμενες μέρες μας βρίσκουν να τριγυρνάμε στο Δελχί. Βόλτες, αγορές, κούρεμα, tuk tukκαι συνεχίζουμε. Χαράματα ξεκινήσαμε για το αεροδρόμιο. Ολοι σε εγρήγορση μια και η νύχτα είναι δύσκολη και πολλά συμβαίνουν. Τελικά όλα καλά. Λίγες ώρες αργότερα πίνουμε το καφεδάκι μας στην Muscat. Το δρομολόγιο επιστροφής παραμένει το ίδιο. Μεσημεράκι φτάνουμε στο Bahrain. Το δωμάτιο τεράστιο και το κρεββάτι έχει τρία μαξιλάρια. Λες να σημαίνει κάτι αυτό; Η βουτιά στην πισίνα ήταν σημαδιακή. Καίκαμε! Εξω από την πισίνα ήταν πιο δροσερά από ότι μέσα. Η υγρασία σε κούραζε και δεν μπορούσες να περπατήσεις. Οι μαυροφορημένες δεν ξεχώριζαν το βράδυ. Στα μπουζούκια όμως το σκηνικό είναι αλλιώς.

Νωρίς πετάγαμε για Αθήνα. Το ταξείδι έφτανε στο τέλος του. Οι εμπειρίες πολλές οι εικόνες που στριφογυρνάνε στο μυαλό μας αμέτρητες. Νιώθουμε ότι φεύγουμε από τον παράδεισο και επιστρέφουμε στην ζούγκλα της πόλης. Ήδη μας λείπουν όλα αυτά που ζήσαμε. Πραγματικά μοναδικό ταξείδι. Ταξείδι ζωής.

 

Καλοκαίρι 2000